تبلیغات
تردید! - آیات و قسمتی از احادیث در مورد صیمتعه (صیغه) و بعضی از احادیث در ارتباط با آن 2

در این جا قسمت دوم  احادیث مربوط به متعه یا صیغه یا ازدواج موقت مطرح می شود 

ج 21 ح 25260 و عنه عن علی بن اسباط عن محمد بن حمران عن عبدالله بن ابی یعفور قال سألت اباعبدالله ع عن الرجل یأتی المرأة فی دبرها؟ قال: لابأس إذا رضیت قلت فأین قول الله عزوجل «فأتوهنّ من حیث أمرکم الله» (بقره 222) قال: هذا فی طلب الولد فاطلبوا الولد من حیث امرکم الله ان الله یقول «نسائکم حرث لکم فأتوا حرثکم أنّی شئتم» (بقره 223)     

از امام صادق ع سؤال شد آیا مرد می تواند از عقب (دبر) با زن نزدیکی کند؟ امام ع گفت: اگر راضی باشد اشکالی ندارد. سؤال کننده گفت: پس سخن خدا که می گوید «با زنان همان گونه که خدا گفته است، نزدیک شوید) امام ع گفت: این وقتی است که طالب فرزند باشید خدا می فرماید «زنان شما کشتزار شمایند پس هر گونه که می خواهید به کشتزار خود وارد شوید».  

ج 20 ح 25261 و عنه عن موسی بن عبدالملک عن رجل قال سألت أبی الحسن الرضا ع عن اتیان الرجل المرأة من خلفها؟ قال: أحلتها آیة من کتاب الله قول لوط «هؤلاء بناتی هنّ أطهر لکم» و قد علم أنهم لایریدون الفرج. 

مردی نقل کرده است به امام رضا ع گفتم: آیا مرد می تواند از عقب (یعنی دبر) با زن نزدیکی کند؟ اما ع گفت: آیه ای از قرآن آن را حلال کرده آنجا که از قول لوط پیامبر ع می گوید: «اینها دختران من اند اینها برای شما پاک تراند» و البته لوط پیامبر ع می دانست که قوم او از جلو با زنان نزدیکی نمی کنند.  

ج 21 ح 26369 قال و قیل لأبی عبدالله ع لم جعل فی الزنا أربعة من الشهود و فی القتل شاهدین؟ قال: إنّ الله أحلّ لکم المتعة و علم أنها ستنکر علیکم فجعل الأربعة الشهود احتیاطاً لکم و لولا ذلک لأتی علیکم و قلما تجتمع (أربعة أربعة) علی شهادة بأمر واحد.      

از امام صادق ع سؤال شد چرا برای زنا چهار شاهد و برای قتل دو شاهد قرار داده شده است؟ امام ع گفت: خدا برای شما متعه را حلال کرد و می دانست که به زودی بر علیه شما انکار می شود (و جلوی آن را می گیرند) پس چهار شاهد (برای زنا) قرار داد و اگر این نبود بر علیه شما (به زنا) حکم می کردند و کم است که چهار شاهد چهارتایی بر یک چیز پیدا شود (یعنی چهار شاهد یکجا باید شهادت دهند و اگر بین شهادت آنها هم فاصله شود شهادت آنها پذیرفته نیست.                                         

ج 21 ح 26893 و بإسناده عن محمد بن احمد بن یحیی عن احمد بن محمد عن الوشّاء عن علی بن أبی حمزه عن ابی بصیر عن ابی عبدالله ع قال: کلّ قوم یعرفون النکاح من السفاح فنکاحهم جائز.       

امام صادق ع گفت: هر قومی ازدواج را از زنا تشخیص می دهد پس ازدواج آنها جایز (و درست) است. با این حدیث به نظر می رسد که ارتباط زناشویی در غرب و اقوام دیگر صحیح و زنا را هم جدا از ازدواج می دانند.       

ج 21 ح 26894 محمد بن یعقوب عن محمد بن یحیی عن احمدبن محمد عن محمد بن یحیی عن غیاث بن ابراهیم عن ابی عبدالله ع قال: لابأس أن ینام الرجل بین أمتین و الحرتین إنما نسائکم بمنزلة اللعب.       

امام صادق ع گفت: اگر مرد در بین دو کنیز یا دو زن آزاد (غیر کنیز) بخوابد اشکالی ندارد، البته زنان شما به منزلۀ بازی اند.         

 ج 21 ح 26945 محمد بن یعقوب عن محمد بن یحیی عن احمد بن محمد بن خالد عن سعد بن سعد عن محمدبن القاسم بن الفضیل عن ابی الحسن ع فی الرجل یتزوج المرأة علی أنها بکر فیجدها ثیّباً أیجوز له أن یقیم علیها؟ قال: فقال ع: قد تفتق البکر من المرکب و من النزوة.    

از امام موسی کاظم ع سؤال شد مردی با زنی ازدواج می کند با این قصد که زن باکره باشد و معلوم می شود که باکره نبوده است آیا می تواند بر علیه زن اقامه دعوی کند؟ امام ع جواب می دهد: بکارة گاهی به سبب افتادن از (حیوان) سواری و یا پریدن از بین می رود.                                          

 ج 21 ح 26466 و عنه عن الحسن بن علی بن الفضال عن بعض أصحابنا عن أبی عبدالله ع قال: لابأس أن یتمتع الرّجل بالیهودیّة و النّصرانیّة و عِندَهُ حُرّة.

امام صادق ع  گفت اشکال ندارد که مرد زنان یهودی و مسیحی را متعه کند در حالی که زن مسلمان آزاد (غیر کنیز هم در ازدواج نزد خود) دارد            

ج 21 ح 26469 و عنه عن أبی عبدالله البرقیّ عن ابن سنان عن منصور الصیقل عن أبی عبدالله ع قال لابأس بالرجل أن یتمتع بالمجوسیة.  

امام صادق ع گفت: اشکالی ندارد اینکه مرد زن مجوسی (زرتشتی) را متعه کند.                                               

ج 21 ح 26472  بن یعقوب عن محمد بن یحیی عن أحمد بن محمد  علی بن الحکم عن سیف بن عمیرة عن أبی عبدالله ع قال: لابأس بأن یتمتع بأمة امرأة فأمّا أمة الرجل فلایتمتع بها إلا بأمره.     

امام صادق ع گفت: اشکال ندارد که مرد کنیز زن (کنیزی که زن مالک او است) را متعه کند و اما کنیز مرد (کنیزی که مرد مالک او است) را نمی تواند متعه کند.                                                                         

ج 21 ح 26473 و بإسناده عن أحمد بن محمد بن عیسی عن علی بن الحکم عن سیف بن عمیرة عن علی بن المغیرة قال سألت أبا عبدالله ع عن الرجل یتمتع بأمة إمرأة بغیر إذنها؟ قال لابأس به.     

از امام صادق ع سؤال شد، آیا مرد می تواند کنیز زن را بدون اجازۀ آن زن (که مالک کنیز است) متعه کند امام ع جواب گفت: اشکالی ندارد. (این در حالی است که کنیز جزء اموال مالک خود که زن است محسوب می شود و حتی نمی تواند مالک چیزی شود و این معنی نشان می دهد که علی رغم این شرایط می تواند متعه شود یعنی حق دارد بدون اجازۀ مالک خود، از نظر جنسی و با متعه خود را ارضاء کند).                                                     

ج 21 حدیث 26483 محمد بن یعقوب عن عدة عن عدة من اصحابنا عن سهل بن زیاد و عن محمد بن یحیی عن أحمد بن محمد جمیعا عن ابن محبوب عن جمیل بن بن صالح عن زرارة عن أبی عبدالله ع قال لاتکون متعة إلا بأمرین: أجل مسمّی و أجر مسمّی.          

امام صادق ع گفت: متعه انجام نمی گیرد مگر دو شرط را رعایت کنید آخر وقت آن باید معلوم باشد و اجر (مهر) آن هم معین و معلوم باشد. (اینکه امام ع فرموده آخر وقت آن معلوم باشد به این دلیل است که از زمان عقد باید زمان حال محسوب شود و مرد نمی تواند زنی را مثلا به مدت یک ماه که هفته یا یک ماه بعد شروع می شود زنی را متعه کند).        

ج 21 حدیث 26485 محمد بن الحسن بإسناده عن أحمد بن محمد بن عیسی عن علی بن الحکم عن أبان عن إسماعیل بن الفضل الهاشمی قال سألت أباعبدالله ع عن المتعة فقال: مهر معلوم إلی أجل معلوم.      

از امام صادق ع در مورد متعه سؤال شد؟ امام ع گفت: مهر باید معین شده باشد و وقت آن هم از حال تا وقت معین باید معلوم باشد.      

ج 21 حدیث 26486 محمد بن یعقوب عن علی بن إبراهیم عن أبیه عن عمرو بن عثمان عن إبراهیم بن الفضل عن أبان بن تغلب و عن علی بن محمد عن سهل بن زیاد عن إسماعیل بن مهران و محمد بن أسلم عن إبراهیم بن الفضل عن أبان بن تغلب قال قلت لأبی عبدالله ع کیف أقول إذا خلوت بها؟ قال: تقول: أتزوجک متعة علی کتاب الله و سنة نبیه لا وارثة و لاموروثة کذا و کذا یوما، و إن شئت کذا و کذا سنة بکذا و کذا درهما و تسمی من (الأجر) ما تراضیتما علیه قلیلا کان أو کثیرا فإذا قالت نعم فقد رضیت و هی إمرأتک و أنت اولی الناس بها،...         

به امام صادق ع گفته شد، وقتی که بازنی خلوت کردم چگونه بگویم؟ امام ع گفت به زن بگو ازدواج  متعه ای می کنم ترا بر (موافقت) کتاب خدا و سنت پیامبر ص بدون اینکه ارث ببرم و ازمن ارث ببری این مقدار روز یا سال و این قدر درهم (سکۀ نقرۀ رایج) و مزد این عمل را معین می کنی چه کم چه زیاد به هر مقدار که دونفر شما رضایت داشتید و وقتی زن گفت قبول کردم و راضی شدم، بعد از قبول زن توست و تو نزدیک ترین فرد به او هستی...                  

 ج 21 ح 26398 و بالاسناد عن ابن عیسی عن ابن الحجاج عن العلا عن محمد بن مسلم عن ابی عبدالله ع قال: قال لی: تمتعت؟ قلت لا قال ع: لاتخرج من الدنیا حتی تحیی السنة.      

محمد بن مسلم گفت امام صادق ع از من سؤال کرد متعه کردی؟ گفتم نه. امام ع گفت: از دنیا خارج نشو مگر اینکه سنت را زنده کرده باشی (یعنی قبل از مرگ حتماً سنت متعه را انجام بده). 

 ج 21 ح 26490 و بإسناده عن محمد بن أحمد بن أحمد بن یحیی عن العباس بن معروف عن صفوان عن القاسم بن محمد عن جبیر أبی سعید المکفوف عن الأحول قال: سألت أبا عبدالله ع قلت: أدنی ما یتزوج الرجل به المتعة؟ قال: کفّ من برّ یقول لها: زوجینی نفسک متعة علی کتاب الله و سنة نبیه نکاحاً غیر سفاح علی أن لاأرثک و لا ترثینی و لا أطلب ولدک إلی أجل مسمی فابدأ لی زدتک و زدتنی.                                                                                        

از امام صادق ع سؤال شد کمترین مقدار (مهری) که مرد با آن زن را متعه می کند چه اندازه است؟ امام صادق ع گفت: یک مشت گندم می گویی به زن ازدواج کن خودت را به من، با موافقت کتاب خدا و سنت پیامبر ص ازدواجی که زنا نیست و من از تو ارث نبرم و تو از من ارث نبری و بچه هم از تو نمی خواهم تا وقت معین، وپس شروع کن به این که اگر تو زیاد کردی (مدت را) من هم زیاد کنم (مهر را). 

دنباله این مطلب در قسمت بعدی است